Odwołanie Mariusza Urbana od decyzji Sądu Okręgowego w Gdańsku


Mariusz Urban
ul. Parkowa 22/2A
81-726 Sopot
Sopot, dnia 6 lutego 2006 r.
 
 









Sygn. akt Adm.-050-53/05
Sąd Apelacyjny
w Gdańsku

za pośrednictwem

Sądu Okręgowego
w Gdańsku  



O D W O Ł A N I E

od decyzji z dnia 20 stycznia 2006 r. Sądu Okręgowego w Gdańsku w przedmiocie informacji publicznej, doręczonej w dniu 23 stycznia 2006 r.

  1. Z a s k a r ż a m   wyżej oznaczoną decyzję w całości.

  2. Z a r z u t y   odwoławcze:

    - naruszenie prawa:

    1/ procesowego tj.

    a/ art. 16 ust. 1 uddip
    polegające na nie wydaniu rozstrzygnięcia w formie decyzji;

    b/ art. 107 par. 1 kpa
    polegające na braku pouczenia, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie;

    c/ art. 13 ust. 1
    uddip polegające na braku powiadomienia o powodach opóźnienia w udostępnieniu informacji publicznej w terminie dłuższym niż 14 dni;

    d/ art. 107 par. 3 kpa
    polegające na braku uzasadnienia prawnego - wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa;

    e/ art. 14 ust. 2 uddip
    polegające na braku powiadomienia pisemnego wnioskodawcy o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem oraz braku wskazania w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie;

    f/ 12 kpa
    polegające na braku szybkiego działania w sprawie;

    g/ art. 8 kpa
    polegające na braku prowadzenia postępowania w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną;

    h/ art. 37 par. 2 kpa
    polegające na nie przekazaniu sprawy Sądowi Apelacyjnemu pomimo złożenia zażalenia na nie załatwienie sprawy.

    2/ materialnego tj.

    art. 1 ust. 1 uoddip i art. 6 ust. 1 uoddip
    polegające na uznaniu, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej.

  3. Wskazując na powyższe zarzuty   w n o s z ę   o :

    1/ zmianę decyzji poprzez udzielenie żądanej informacji publicznej;

    ewentualnie   w n o s z ę   o :

    2/ uchylenie decyzji i przekazanie sprawy Organowi I Instancji do ponownego rozpoznania.


U z a s a d n i e n i e

Orzeczenie jest oczywiście bezzasadne.

Zajęcie stanowiska zajęło Organowi I Instancji ponad dwa miesiące. Takie postępowanie jest niedopuszczalne. Niezależnie od powyższego decyzja Sądu Okręgowego dotknięta jest wadą prawną powodującą jej bezskuteczność.

Wniosek inicjujący procedowanie został złożony pismem z dnia 7 listopada 2005 r. Natomiast wskazane orzeczeniem pismo z dnia 18 stycznia 2006 r. stanowiło zażalenie na nie załatwienie sprawy. Zgodnie z dyspozycją art. 37 par. 2 kpa oznaczało to wyłączenie kompetencji Sądu Okręgowego do wydania rozstrzygnięcia. Rzeczona kompetencja ulega restytucji dopiero po wydaniu przez Sąd Apelacyjny orzeczenia nakazującego Organowi I Instancji. Postępowanie takie nie zostało przeprowadzone.

Dodatkowo kwestionowane rozstrzygnięcie nie zawiera formalnego waloru orzeczenia. Organ I Instancji zaniechał określenia charakteru swego werdyktu oraz wskazania jego podstawy prawnej. Rozstrzygnięcie zostało więc pozbawione konstytutywnych elementów, jakie ustawa wymaga dla budowy decyzji. Ponadto strona nie została pouczona o sposobie i trybie wniesienia odwołania. Ewentualne kwalifikacje podmiotu do wywiedzenia rekursu nie zwalniają organu z tego obowiązku. Takie procedowanie jest tym bardziej niedopuszczalne, że dotyczy Sądu Okręgowego.

Nie można także zgodzić się z zapatrywaniem odnośnie skutków braku wskazania sygnatury sprawy sądu, który miał wydać orzeczenia ani nazwiska oskarżonego. W takim wypadku organ powinien - w trybie art. 14 ust. 2 uddip - powiadomić pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazać, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. Dopiero czternastodniowe milczenie tak powiadomionego inicjatora, pozwala organowi - zgodnie z art. 14 ust. 2 uddip - wydać decyzję o umorzeniu postępowania.

Stanowisko organu - uwypuklające deficyt sygnatury sprawy oraz nazwiska oskarżonego - jest błędne. (Gwoli ścisłości nazwisko oskarżonego przedmiotem indagacji nie było.) Sąd Okręgowy akcentuje bowiem absencję danych stanowiących informację publiczną i znajdujących się w jego dyspozycji. W tym ujęciu uzyskanie informacji publicznej od organu wymaga podania temuż organowi jego własnej informacji publicznej. Takie postępowanie jest wewnętrznie sprzeczne.

Odnosząc się do meritum należy zauważyć, że Organ I Instancji utożsamił wyrok z rozstrzygnięciem. Taka kategoryzacja jest błędna albowiem pomiędzy desygnatami obu nazw zachodzi stosunek podrzędności. Każdy wyrok jest rozstrzygnięciem, ale nie każde rozstrzygnięcie jest wyrokiem. Nie sposób bowiem wykluczyć, że w sprawie zostało wydane postanowienie (umorzenie, zwrot do prokuratury, zawieszenie itp.) albo nie zapadło jakiekolwiek.

Koncepcja Organu I Instancji uznająca wyrok za informację nie publiczną jest nietrafna. Przede wszystkim klasyfikacja art. 6 uddip jest otwarta, a enumeracja w jego ust. 1 ma walor egzemplifikacyjny. Uznanie wyroku za informację publiczną uzasadnia także jego publiczne ogłoszenie. Dyspozycja art. 418 par. 1 kpk wyposaża publiczność w uprawnienie do powzięcia wiadomości o jego całej treści. Art. 6 uddip stanowi zatem logiczne następstwo powyższej normy. Wykładnia odmienna sprowadzałaby wszelkie wyroki do znanych nielicznemu gronu. Wreszcie istniejąca w szeregu sądów instytucja rzecznika zakłada udzielanie informacji publicznej - także odnośnie spraw będących przedmiotem zainteresowania - środkom masowego przekazu. Koncepcja zarysowana zaskarżonym rozstrzygnięciem wykluczała spoza informacji publicznej kazusy "nie medialne". W rezultacie o tym co stanowi informację publiczną decydowałyby media. Jest to oczywiście niedopuszczalne.

Zgodnie z orzeczeniem z dnia 7 marca 2003. NSA Wszystkie organa państwa są podporządkowane rygorom ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie ma podstaw do wyłączenia niektórych z nich (P. Trzaska, M. Żurek, Czy Prokurator może powiedzieć nie, "Rzeczpospolita", 3 X 2003, s. C3).

Organ I Instancji utożsamia podanie wyroku do publicznej wiadomości z podaniem informacji o treści rozstrzygnięcia. Tymczasem są to kategorie odmienne. Podanie wyroku do publicznej wiadomości stanowi środek karny określony art. 39 pkt. 8 kk. Oprócz dolegliwości dla skazanego jego rola sprowadza się do poinformowania o treści wyroku - za pomocą wybranego środka społecznego przekazu - nieograniczonego (do publicznej wiadomości) grona osób. Informacja publiczna nie jest natomiast środkiem karnym. Nie jest wreszcie skierowana z urzędu, lecz na żądanie konkretnego podmiotu. Przede wszystkim jest jednak tylko podmiotowi-wnioskodawcy udostępniana. Różnica jest więc jakościowa oraz ilościowa. Za powyższą interpretacją przemawia wreszcie sens instytucji zawartych w ustawie o dostępie do informacji publicznej - społeczna kontrola rozstrzygnięć sądowych.

Zgodzić się należy z Sądem Okręgowym w przedmiocie niedopuszczalności podania wnioskodawcy - na podstawie tejże ustawy - imienia i nazwiska oskarżonego. Jednakże w takim zakresie wniosek złożony nie został.

Osobnym zagadnieniem jest recepcja zaskarżonego orzeczenia tworząca negatywny wizerunek Sądu Okręgowego.

 
 

Mariusz Urban
 


Wniosek Mariusza Urbana do Sądu Okręgowego
w Gdańsku o udzielenie informacji publicznej, 7 XI 2005


Zażalenie do Sądu Apelacyjnego w Gdańsku, 18 I 2006

Pismo Sądu Okręgowego w Gdańsku, 20 I 2006

Pismo Sądu Okręgowego w Gdańsku, 16 II 2006

Pismo Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, 28 II 2006

Pismo Sądu Okręgowego do Prezesa Sądu Apelacyjnego
w Gdańsku, 8 III 2006


Pismo Prezesa Sądu Apelacyjnego do Prezesa Sądu Okręgowego
w Gdańsku, 14 III 2006


Pismo Sądu Okręgowego w Gdańsku, 27 III 2006

Pismo wyjaśniające Mariusza Urbana do Sądu
Okręgowego w Gdańsku, 14 IV 2006


Decyzja Prezesa Sądu Okręgowego w Gdańsku, 17 V 2006

Odwołanie Mariusza Urbana do Ministra Sprawiedliwości, 1 VI 2006

Pismo Prezesa Sądu Okręgowego w Gdańsku do Ministra
Sprawiedliwości, 8 VI 2006


Decyzja Ministra Sprawiedliwości, 26 VII 2006

Zażalenie Mariusza Urbana do Ministra Sprawiedliwości, 20 IX 2006

Pismo Sądu Okręgowego do Mariusza Urbana, 21 IX 2006

Pismo Sądu Okręgowego do Mariusza Urbana, 10 X 2006

Odwołanie Mariusza Urbana do Ministra Sprawiedliwości, 27 X 2006

Pismo Sądu Okręgowego do Mariusza Urbana, 30 XI 2006

Zażalenie Mariusza Urbana do Ministra Sprawiedliwości, 14 XII 2006

Pismo procesowe Mariusza Urbana w postępowaniu
odwoławczym, 31 I 2007



Ruch Narodowy
skr. poczt. 55
81-701 Sopot 1
e-mail:
poczta@RuchNarodowy.pl
http://www.RuchNarodowy.pl